[ปีใหม่:ไม่เคย...ชิน]
posted on 27 Dec 2011 16:53 by mvbizkit
ด้วยความอะไรหลายๆ อย่างทำให้ ข้าพเจ้า/เรา/ฉัน/ฯลฯ (กระทั่งทุกวันนี้ก็ยังมีปัญหากับสรรพนามบุรุษที่ 1 อยู่เสมอ ตัดใจเลือกไม่ได้เสียทีว่าควรใช้คำไหนที่เหมาะและฟังดูดี นะ..เกิดเป็นหญิง แท้จริงแสนลำบาก..) ไม่ค่อยได้เข้ามาที่นี่เลย พูดอย่างไม่อายฟ้าอายดิน บางครั้งก็ลืมๆ ไปว่าหลายครั้งตัวเองเคยมาเกลือกกลิ้งอยู่แถวนี้ เวลาเหงาๆ กรึ่มๆ เฮ้อ...เขียนไปก็ยืดยาวเปลืองที่เปล่าๆ ข้ามไปเลยก็แล้วกัน เนาะ
เฮ้ออออ..(ยาวๆ อีกสักที) มีบล็อกก็เหมือนมีคนรัก คุณว่าไหม? ห่างๆ กันไป ไม่ค่อยดูแล ทำราวกับว่ามันเป็นวัชพืช ที่อุ้มชูตัวเองได้ น้ำไม่ต้อง ปุ๋ยไม่จำเป็น นานเข้า สักวันเดี๋ยวก็คงต้องเลิกรากัน เพราะอย่างนั้น ก่อนที่จะโดนเขี่ยกระเด็น ก็เลยต้องมาตามง้อสักนิดส์...ให้ได้อารมณ์ รักแท้ดูแลไม่ได้!!??!?!! (เกี่ยวไหม?)
ช่วงเวลาปีหนึ่งๆ สำหรับมนุษย์คนหนึ่งๆ ไม่นานเลย พับเผื่อย... ปีๆ หนึ่งมีเรื่องราวและอะไรๆ เกิดขึ้นตั้งมากมายก่ายกองในชีวิตของใครต่อใคร บางครั้งคล้ายเรากำหนดชีวิตเราเอง แต่อีกหลายๆ ครั้งเหมือนชีวิตมันเป็นไปของมันเอง คล้ายกับใครไปแอบกดปุ่มชีวิตโหมด shuffle เสียอย่างนั้น เจอเรื่องดีบ้าง เจอเรื่องเศร้าบ้าง เจอเรื่องถูกใจก็มี เจอเรื่องขัดใจก็เยอะ ว่ากันว่า ไม่ว่าจะเกิดอะไร คนเราก็ควรมองชีวิตเป็นบวกเข้าไว้ ฉันว่าอย่าเลย...มองชีวิตแบบที่มันเป็นนั่นแหละ ดีก็ว่าดี แย่ก็ว่าแย่ สุขก็ว่าสุข ซวยก็ว่าซวย แค่ซื่อสัตย์กับตัวเองก็พอ (ละมั้ง)
ปีนี้เป็นปีที่ข้าพเจ้าอัพฯเรื่องน้อยมากถึงมากที่สุด อาจเพราะเป็นคนอยู่กับที่ เรื่องราวในชีวิตของฉันจึงออกจะจืดๆ ชืดๆ และไม่ค่อยมีแง่มุมที่ควรค่าแก่การบอกเล่าเก้าสิบมากนัก ฟังว่า นักเขียนที่ดี ควรออกไปเผชิญโลกให้มาก และใช้ชีวิตให้เยอะ อืมม ควรจะเป็นเช่นนั้น...แต่...เราทำไม่ได้ว่ะ...ช่างมันเถอะ...
มาจนถึงบรรทัดนี้ ฉันคิดไม่ออกเสียแล้ว ว่าฉันควรเขียนอะไรต่อดี...
สุดท้ายนี้ ข้าพเจ้าของให้คุณ คุณ คุณ และ คุณ คุณคนที่กำลังอ่านอยู่ (นั่นแหละ) ขอให้คุณมีความสุขมากๆ ในบางวัน ขอให้คุณมีความสุขปานกลางในบางเวลา เหงาบ้างและเศร้าบ้างเป็นครั้งคราว (แต่อย่า เยอะ 55+)
ขอบคุณมากๆ สำหรับทุกสิ่ง
[MV] BiZKit